بازتابی از زندگی من

چند وقت پیش زنگ زدم به یکی از معلم های دبیرستانم، اصلا منو یادش نمی اومد. ناراحت شدم؟ اصلا! به شدت هم خوشحال شدم چون خیلی اذیتش کرده بودم .

چه خوب میشد اگه یه سیستم خود نابود گری داشتیم. نابود کردن نه به معنی خودکشی به معنی اینکه خیلی ها فراموش کنند  که تو وجود داشتی. اون وقت خودم رو از ذهن خیلی ها پاک میکردم

به این مسئله میگن دور زدن حق الناس

گاهی دیگه اون آدمی رو که رنجوندی نمیتونی پیدا کنی و حلالیت بطلبی

گاهی اون فرد عذر خواهی تو رو قبول نمیکنه از بس رنجوندیش و بعد عذرخواهی کردی

گاهی تا میای از طرف حلالیت بطلبی یه کاری میکنه که میگی اصلا حقت بود هر کاری کردم!

گاهی هم حلالیت میطلبی و ظاهرا بخشیده میشی اما خودت خودت رو تا آخر عمر نمی بخشی

پ.ن من تو این دنیا فقط و فقط از خودم گلایه دارم. یه نوشته ام حاصل بیست و نه سال زندگی و احساس و عملکرد خودمه پس خواهشا هر جمله ی من رو به خودتون نگیرید

شاید وقتی یه متنی مینویسم یه فرد خاص مورد نظرم باشه اما کل اون متن و کل جمله ها مربوط به اون شخص نیست. آدم بده ی داستان خودمم

 و در آخر هم میگم حلالم کنید خواهشا و لطفا